ВОКУНИШ. Тавре ҳамагон медонем барои сабзонидани идеологияи муқтадири динӣ аввалҳои солҳои 70-уми асри гузашта ҳаводор ва тарафдорони ҳаракати исломӣ дар Тоҷикистон пайваста кӯшиш намуда, бо усулҳои ба худ хос роҳҳои ҳирфаӣ кардани ҳизби исломиро ҷӯё буданд.

АНДЕША. Воқеан имрӯз кишвари азизи мо Тоҷикистони соҳибистиқлол бо сарварии Пешвои муаззамаш дар арсаи ҷаҳон ҳамчун як давлати ташаббускор шинохта шудааст.

АНДЕША. Замоне, ки фарзанди фарзонаи миллат, номбардори халқи тоҷик Эмомалӣ Раҳмон дар иҷлосияи 16-уми Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон аввалин бор ҳамчун роҳбари давлат интихоб шуд, чунин гуфта буданд: “То, ки бошам барои миллатам, барои халқам,барои давлатам хизмат мекунам». Исботи ин гуфтаҳо ҷон дар каф монда, барои баргардонидани шаҳрвандони кишвараш ба давлати ҷангзадаи исломии Афғонист

ҶАЙҲУН. Дар доираи “Соли баланд бардоштани масъулияти шаҳрвандӣ”. Дар ташкилоти ибтидоии «Сарипул»-и ноҳияи Ҷайҳун чорабинии ҳизбӣ дар доираи самтҳои афзалиятноки фаъолияти ҲХДТ баргузор гардид.