ВОКУНИШ. Имрӯзҳо ҷомеаи ҷаҳони муосирро хатари терроризму экстремизм чун як вабои аср фаро гирифтааст. Мақсади ин ташкилотҳои ифротгаро  ва ҳизбу ҳаракатҳои гуногун, ин ноором кардани давлату миллат, гумроҳсозии ҷавонон, бераҳмиву қатлу куштор, найрангу фиреб ва ғайраҳо мебошад. Нафароне, ки ба ҳарфу ваъдаҳои онҳо бовар карда, фирефта мешаванд, ҷони худ ва ҷони ҳазорҳо мардуми бегуноҳро зери хатар мегузоранд.

АНДЕША. Бо шарофати ҳамин Истиқлолият Ватани маҳбубамон ободу зебо ва рӯз то рӯз гул-гул шукуфон гашта истодааст. Дар тули 28 соли соҳибистиқлолӣ иншоотҳои наву замонавӣ, муассисаҳои таълимӣ, омӯзишгоҳҳо, литсей - интернати бачагони болаёқат, гимназияҳо, Донишгоҳу донишкадаҳо, марказҳои саломатӣ, муассисаҳои тандурустӣ бо таҷҳизоти наву замонавӣ муҷаҳҳаз сохта, ба истифода дода шудаанд.

ВОКУНИШ. Ин сарлавҳа нав нест ва бори якум ҳам садо намедиҳад. Дар замони Ҷанги Бузурги Ватанӣ, вақте ки фашистони истилогар пайи ҳам шикаст хӯрда ақибнишинӣ менамуданд ва аз қаҳру ғазаб ба дарандаи захмдор монанд шуда буданд, ба мақолае гузошта шуда буд.

ВОКУНИШ. Як гурӯҳи террорист, ки аз худ “мухолифин” метарошанд, мисли арӯсакон (мардум лухтакро арӯсак ҳам мегӯяд) дар сари ангуштони САҲА мечарханд. Фикр мекунанд, ки онҳо баргузидаи САҲА ҳастанд, аммо ин созмон аз ҳар кишваре даҳҳо чунин арӯсакҳое дорад, ки дар ин хел нишастҳо бо даллагии худ бозори ин созмонро гарм кунанд.